Bij de ziekte van Parkinson worden niet alleen de grote motorische functies aangetast, zoals lopen en bewegen, maar ook de fijne motoriek van de oogspieren. Een veelvoorkomend probleem is het verminderen van de zogenaamde volgbewegingen van de ogen — de vloeiende bewegingen die nodig zijn om een bewegend object te volgen of de blik gericht te houden. Bij een tekort aan dopamine ontstaat er een verstoring in de samenwerking tussen verschillende hersengebieden die betrokken zijn bij oogbewegingen.

Daarnaast bevinden zich ook dopaminerge cellen in het netvlies van het oog. Hun degeneratie (achteruitgang) draagt bij aan visuele klachten zoals verminderde contrastgevoeligheid, wazig zien en problemen met diepteperceptie. Deze symptomen kunnen al in een vroeg stadium van de ziekte optreden en worden vaak verergerd door vermoeidheid of medicatie-effecten.